Verhaal van een te lang onwetende partner van een drugtrafikant.

‘Ik ben veerkrachtiger en creatiever dan gedacht’ (verhaal van een – te lang onwetende – partner van een drugtrafikant)

__
De Sleutel*
“Wat ons overkomen is, mag niet in stilte verdwijnen. Mijn kinderen en ikzelf raakten ongewild verwikkeld in een strijd tegen drugs die veel verder reikt dan alleen de daders. Dit is geen fictie, geen krantenkop, maar onze realiteit. En ik ben ervan overtuigd dat veel meer gezinnen hierdoor getroffen worden dan we denken. Het systeem treft soms ook mensen die niets met de feiten te maken hebben. Hun kant van het verhaal verdient evenzeer aandacht”. We geven dit verhaal hier daarom een plek.

Op Oudejaarsavond 2017 verloor ik mijn echtgenoot. Hij werd zonder ons medeweten van straat geplukt en vastgezet in de gevangenis. Wij, de kinderen en ik, vreesden het ergste. Gedurende de nacht van zijn verdwijning en de daaropvolgende voormiddag contacteerde ik politie, familie en vrienden in de hoop hem te lokaliseren. Velen hielpen meezoeken, ook een vriendenteam uit de buurt waar zijn gsm het laatst gesignaleerd werd, zocht mee. De uren kropen voorbij, en de onzekerheid werd ondraaglijk. Hoop en angst wisselden elkaar voortdurend af.

Pas 24 uur later kregen we via een advocaat het eerste teken van leven. Hij belde me met de mededeling: “Mevrouw, uw man is deze ochtend voorgeleid en hij blijft in hechtenis.”

Die woorden waren moeilijk te bevatten. Mijn verstand weigerde te geloven wat ik hoorde. Hoe kon dit? Hoe kon hij, mijn man en de vader van mijn kinderen, in een cel zitten zonder dat ik enig idee had waarom? Het voelde alsof ik in een nachtmerrie terechtgekomen was, waarin alles plots op losse schroeven stond. Alsof we in een film beland waren, maar dan één zonder logica of uitleg.

Pas in de late namiddag van 1 januari 2018 kreeg ik eindelijk duidelijkheid. Met onze trouwboek en mijn identiteitskaart stapte ik de gevangenis binnen, voor het eerste van vele bezoeken aan mijn toenmalige man. Toen hoorde ik voor het eerst dat het om drugs ging. Hij bleef volhouden dat hij erin geluisd was. Ik geloofde hem en ging maandenlang elke dinsdag op bezoek, trouw en zonder aarzeling. Uiteindelijk werd hij veroordeeld tot zeven jaar gevangenisstraf voor drugstransport.

Hij verbleef drie maanden in de gevangenis, gevolgd door zes maanden huisarrest met een enkelband. Die periode was bijzonder zwaar. Op dit moment geloofde ik hem nog steeds en twijfelde niet aan zijn woorden. Als goede echtgenote bleef ik hem steunen ook al stond ons leven volledig op zijn kop, en de voortdurende onzekerheid slopend was. Alles wat we als vanzelfsprekend beschouwden, verdween. En toen die negen maanden voorbij waren, liet hij ons – mij en de kinderen – gewoon achter. Alsof we niet van belang waren. Dit na een relatie van dertig jaar, met drie kinderen.

Intussen volgde het gerecht zijn koers. Al onze bankrekeningen werden geblokkeerd, waaronder ook rekeningen die ik deelde met familieleden en collega’s en zelfs de rekening van onze minderjarige dochter. Sommige rekeningen werden zelfs volledig leeggehaald. Ons huis werd doorzocht terwijl ik op bezoek was in de gevangenis. Onze dochter van zestien was alleen thuis en werd ondervraagd. Tot op vandaag kan ze daar moeilijk over praten. Onze oudste zoon zijn laptop werd in beslag genomen tijdens de examens en stopte enkele maanden later met zijn masteropleiding. Onze middelste zoon voelde zich verloren en vroeg me wekelijks naar wat er nu écht aan de hand was.

De impact op ons gezin was groot, maar ook de ruimere familie- en vriendenkring werd geraakt. Niet iedereen wist hoe hiermee om te gaan. Gelukkig bleef een groot deel van onze vriendenkring ons steunen. Toch waren de sociale gevolgen zwaar. De vooroordelen, het wantrouwen, de schaamte – ze hadden een verlammend effect. Ik besefte pas echt dat hij werkelijk schuldig was op het moment van zijn veroordeling. Tot dan weigerde ik te geloven dat de man met wie ik 30 jaar mijn leven gedeeld had tot zoiets in staat was geweest… Liefde maakt blind wordt wel eens gezegd, nu snap ik dit pas ten volle hoezeer dit de waarheid kan zijn en ook een hoogopgeleide vrouw als ik met open ogen bedrogen kan worden…

Wat ons overkomen is, mag niet in stilte verdwijnen. Mijn kinderen en ikzelf raakten ongewild verwikkeld in een strijd tegen drugs die veel verder reikt dan alleen de daders. Dit is geen fictie, geen krantenkop, maar onze realiteit. En ik ben ervan overtuigd dat veel meer gezinnen hierdoor getroffen worden dan we denken. Het systeem treft soms ook mensen die niets met de feiten te maken hebben. Hun kant van het verhaal verdient evenzeer aandacht.

“Er mag meer aandacht komen voor de nietsvermoedende families en vrienden van de daders. Zij worden te vaak vergeten in dit verhaal, terwijl hun levens evenzeer op hun kop worden gezet”.

Aan lotgenoten wil ik vooral meegeven: zoek hulp, praat erover, en aanvaard steun. De emotionele, sociale en financiële druk kan overweldigend zijn. Probeer je te omringen met mensen die je écht steunen, en aarzel niet om professionele begeleiding in te schakelen. Als iemand in je omgeving zich met drugs bezighoudt, weet dan dat de gevolgen ver kunnen reiken, vaak verder dan je kunt overzien.

Had dit voorkomen kunnen worden? Misschien. Achteraf gezien waren er wellicht signalen die ik over het hoofd heb gezien, of niet wílde zien. Liefde, vertrouwen en de drukte van het dagelijks leven maken je soms blind voor wat er onderhuids speelt. Wat ik moeilijk kan verwerken, is dat ik het niet zag aankomen. Dat ik zonder het te beseffen mijn kinderen heb blootgesteld aan gevaar. Dat besef draag ik dagelijks mee, en het blijft zwaar. Zeker omdat het gevaar nooit helemaal lijkt te verdwijnen.

Mijn kijk op de ‘war on drugs’ is in de loop der jaren veranderd. Voordien had ik eigenlijk geen mening, dit was ver van mijn bed. Tot op het moment wanneer we werden meegesleurd in een verhaal waarvoor we geen script hadden, geen voorbereiding, geen controle. Alles veranderde plots, en wij moesten mee in de stroom. Ik heb geen pasklare oplossingen, maar ik vind wél dat er meer aandacht mag komen voor de nietsvermoedende families en vrienden van de daders. Zij worden te vaak vergeten in dit verhaal, terwijl hun levens evenzeer op hun kop worden gezet. Hun perspectief kan waardevol zijn, ook in het zoeken naar oplossingen. Ze verdienen erkenning.

“Er mag meer aandacht komen voor de nietsvermoedende families en vrienden van de daders. Zij worden te vaak vergeten in dit verhaal, terwijl hun levens evenzeer op hun kop worden gezet”.

Toch heb ik uit deze ervaring ook kracht geput. In het begin voelde het alsof ik geen keuze had: ik moest doorgaan, voor mijn kinderen, voor ons gezin. Maar gaandeweg ontdekte ik dat ik méér was dan alleen moeder en kostwinner. Deze periode heeft mij gedwongen om mezelf opnieuw uit te vinden. Ik heb geleerd om op mijn eigen benen te staan, beslissingen te nemen vanuit mijn eigen kracht, en grenzen te trekken die ik vroeger misschien nooit durfde stellen.

Ik heb mijn onafhankelijkheid herwonnen – financieel, emotioneel en praktisch. Wat ooit vanzelfsprekend leek, moest ik nu zelf uitbouwen: een nieuw leven, op mijn voorwaarden. Ik ben gegroeid in zelfvertrouwen, ik durf mijn stem te laten horen, en ik weet nu beter dan ooit wat ik waard ben.

Deze groei kwam niet vanzelf. Het vergde moed, geduld en doorzettingsvermogen. Er waren momenten van wanhoop, maar ook momenten van inzicht en kleine overwinningen. Ik heb ontdekt dat ik veerkrachtiger en creatiever ben dan ik ooit had gedacht, en dat er binnen pijn ook ruimte kan ontstaan voor heropbouw.

Ik heb vooral geleerd dat niets vanzelfsprekend is, dat alles op elk moment kan kantelen. Maar ook dat je opnieuw kunt opstaan, keer op keer. De toekomst bekijk ik dag per dag. We redden het, samen. Soms struikelend, maar steeds weer overeind. We zijn dankbaar voor de mensen die zijn gebleven, voor de momenten die goed zijn. En bovenal: ik laat me niet in de schaduw drukken door wat er is gebeurd. Dit is mijn verhaal. En het verdient om verteld te worden.

Ingestuurd verhaal, naam is bekend bij de redactie (april 2025)

*De Sleutel biedt zorg op maat aan mensen die problemen ervaren als gevolg van het problematisch gebruik van drugs.  En aan de mensen in de onmiddellijke omgeving.